tag:blogger.com,1999:blog-171819552011-04-21T19:19:05.102-07:00زينا اميرمعافيhttp://www.blogger.com/profile/12506034514241859630noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-17181955.post-1127830323420950902005-09-27T07:10:00.000-07:002005-09-27T07:12:03.426-07:00<div align="right">مدتهاست كه ديگه وقتي براي نوشتن نمي مونه.نه اينكه دلم نخواد بنويسم. نه ! فقط وقت نمي كنم. امروزم بعد از 6 ماه كه روزي كم كم 15 ساعت كار كردم و درس خوندنهاي گاه و بيگاه بين كار. يه دفعه دلم خواست بنويسم. شايد از اثرات پيدا كردن خيلي اتفاقي وبلاگ يه همسايه قديميه. همسايه اي كه من فقط ازش يه اسم تو خاطرم هست فقط يه اسم كه از لابلاي خاطرات و صحبتهاي پدر و مادرم و خواهرم شنيدم.شايدم يه تصوير خيلي محو از يكي از روزهايي كه همشون توي حياط جمع بودن. من اون موقع فقط سه سالم بود. نميدونم شايدم همش يه تصوير ساختگيه.ولي خوب خاطراتي كه شهره از دهكده ساحلي 20 سال پيش نوشته حتي براي من كه اون موقع 3سال بيشتر نداشتم واقعا جذاب بود. خيلي دلم براي اون روزا تنگ شده. روزاي بيخيالي و شادي روزاي بچگي. روزهايي كه شايد شلوغترين روزهاي بلوار ساحلي بود. سالهاي جنگ بود و اول انقلاب.هر از گاهي يه چيزي كمياب ميشد. اون موقع بندرانزلي شده بود يه جاي امن.تا صبح بزرگترها دور هم جمع بودن و سعي مي كردن بين صحبتها و خنده هاشون هراسشون رو از جنگ پنهان كنن.بچها هم جلوي خونه ما تا صبح وسطي بازي مي كردند. از روي كانال وسط بولوار مي پريدند. روزهايي كه من و چون بچه بودم تو هيچ بازي راه نمي دادن.و حتي امروز هم كه به اون روزها فكر مي كنم حسرت ميخورم كه چرا اون موقع بزرگتر نبودم.روزهايي كه تا صبح بارها همه وقتي از دور چراغهاي ماشين كميته رو ميديدن فرار ميكردن پشت شمشادا و درختها.ومنم از ترس دنبال همشون ميدوييدم كه نكنه منو به خاطر بي حجابي بگيرن</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/17181955-112783032342095090?l=zina-am.blogspot.com' alt='' /></div>زينا اميرمعافيhttp://www.blogger.com/profile/12506034514241859630noreply@blogger.com1